Een brief aan Carien, van Tobias

Lieve Carien,

Namasté,

Hoe schrijf je een brief aan iemand die je sprakeloos maakt, waar woorden tekort schieten?
Dit zal vast zijn wat jij iedere keer ervaart als je Satsang geeft en over het Goddelijke spreekt.
Vandaar dat je waarschijnlijk vaak in paradoxen spreekt.
Want ik ga nu ook mijn sprakeloosheid vertellen met de armoede van woorden.

Ik heb onbewust altijd gezocht naar een plek om te aarden, om thuis te komen.
Als kind weet ik nog dat ik zei dat geluk in jezelf zit en niet in externe dingen te vinden is.
Toch ben ik verdwaald geraakt in mijn gedachten en ben ik gaan zoeken bij vrienden, drugs en reizen.
Wanhopig op zoek naar rust, een thuis en een besef van iets groters dan mijzelf.

Toen kwam je op mijn pad en ik snapte er niks van, nog steeds niet eerlijk gezegd.
Ik ervaarde iets wat mij zo intrigeerde dat ik er bang van werd.
Ik ging de gekste verhaaltjes maken, maar toch bleef ik iedere keer terug komen.
Het blijft onduidelijk hoeveel je van mij houdt,
want iedere keer dat ik jou meer toelaat des te meer ik voel hoeveel je van mij houdt.

Dat jij je leven inricht om mensen als mij te helpen; je hele gezin meeneemt, risico’s neemt, investeert in tijd, geduld en aandacht.
voor mij blijft is dat onvoorstelbaar! Ik kan het gewoon niet bevatten als “ikje”.

Toch blijf ik nog strijden en met momenten mijn wanhoop, woede en frustratie op jou projecteren.
Hoe onredelijk, respectloos, egoïstisch en asociaal ik soms kan handelen, je blijft aan mijn zijde staan.
Je draagt mij als ik te zwak ben om verder te lopen,
je schopt me onderuit als ik boven mensen ga staan en je houdt van mij als ik mezelf verafschuw.

Ik kan niet begrijpen waarom je dit voor mij doet, waarom je zoveel liefde en energie in mij blijft steken en maar doorzet.
Dit wil ik dolgraag van jou leren.
Dat is een teken van liefde die ik niet ken en nooit gekend heb, maar wel wil ervaren en naartoe wil groeien, met jou!.
Met knikkende knieën wil ik vragen of ik op jouw bootje mag stappen,
Je hebt mij een thuis gegeven, een plek om te aarden, zelfrespect en heel veel liefde.

Onwijs dankbaar ben ik voor wat je al voor mij betekend hebt en ik ben buitengewoon benieuwd naar wat nog komen gaat.

Lieve Carien, ik wil van dit eiland af met mijn geslotenheid, zinloosheid, woede, verdriet en razernij.
Ik wil niet meer op de klippen blijven lopen als ik een stap waag naar iets groters dan mijzelf.
Ik wil bij jou in de boot stappen en de oceaan over, ik ben doodsbang om alle controle te verliezen maar dan maar!
Ik wil in jouw boot zitten en kijken waar het schip land.

dus “schipper mag ik overvaren, ja of nee?
Moet ik dan met geld betalen, ja of nee?”

Namasté lieve Carien,

Ik hoop ooit zo van jou te kunnen houden zoals je van mij houdt.

Tobias.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Translate »

Stichting Carien - carien.org