Een brief aan Carien, van Emily

Een brief aan Carien,

“zware confrontaties” , “moeilijke gesprekken”
Uren lang contact proberen te maken, maar het lukt niet omdat ik zoek zoek zoek.
Of alleen maar weerstand ervaar. Allemaal mind “ellende”
Te vaak vergeet ik nog wat je missie werkelijk is.
Maar beetje bij beetje vergeet ik je missie steeds minder vaak.
Ook al zit ik midden in de storm.

Jij gidst me juist door die storm heen en leert me om in het oog van de storm te staan,
En ‘m in stilte te aanschouwen.

Hééééééél langzaam leer je me hoe ik naar je moet luisteren,
Hééééééél langzaam dring je tot me door.
Ik bedoel dat ik heel langzaam leer, als het aan jou lag luisterde ik 10 jaar geleden al naar je.

Je vecht kei en kei hard(t) voor onze hartjes.
Na al die jaren prutsen en afzeiken door al die mensen, ga je nog steeds door…
Nog steeds sta je voor iedereen klaar die hun hart wil ervaren, ook al weet je dat ze (nog) niet helemaal willen.

Je zegt dat je geen geduld hebt, maar ik heb nog nooit iemand gezien met zo vreselijk veel engelen geduld.

Je hebt mij al zo veel laten inzien, ook al vond “ik” het op dat moment verschrikkelijk.
Dat waren en zijn levenslessen.

De liefde die ik voor je voel is oneindig. Dat is niet in woorden te omvatten.
Je bent puur en onveranderlijk en handelt puur en alleen vanuit liefde.
Dat moet ik gaan zien, echt zien.
Zodat ik met alle respect en nederigheid naar je kan luisteren

Het is echt niet te bevatten waarom ik nog naar die negativiteit van mijn eigen mind luister.
Wat er steeds weer voor zorgt dat ik een verbitterd, chagrijnig, doodsbang oud omaatje wordt.
Wie niks voor de mensen betekend heeft En de rug toekeert naar het het Goddelijke.
Egoïstischer dan dat kan volgens mij niet.

Terwijl als ik naar jou luister, écht ga luisteren met mijn hart.
Dan kan ik naast jou gaan staan en de boodschap die je uitdraagt verder helpen verspreiden.
En ook echt iets betekenen voor de mensen, iets achter laten in de wereld.
Dat we samen liefde zijn en uitstralen, met zijn allen.
Met zijn allen samen in je grote cruiseschip stappen en varen naar de gouden oever.
Dat klinkt toch mega gezellig!

Nu ik dit schrijf voel ik steeds meer respect voor jou, en je woorden die me gidsen naar het Goddelijke.
Alles wat ik nu schrijf dat heb je me laten inzien en ik heb het gevoel dat er zo veel meer is wat ik nog wil zeggen.

Ik wil niet meer respectloos met mijn mind reageren en strijden als je me aan het gidsen bent.
Dat klopt niet, dat kan niet meer, echt niet meer.
Het klopt totaal niet met wat mijn hart me verteld.
Ik moet echt mijn kop gaan houden en naar jou luisteren.
Jou toe laten, jouw woorden binnen laten komen en de mind laten voor wat het is.

Dank, dank, dank zo veel voor alle geduld, voor alle liefde en voor alle harde schoppen onder mijn eerste chakra.
Zo veel dank voor de ongekende toewijding die je hebt om al die hardnekkige ego’s te lijf te gaan en het licht te brengen naar iedereen.
Dank, dank, dank dat wij hier zo dichtbij kunnen en mogen zijn.

Dankjewel voor alle steun die je me geeft, dat je alleen maar het beste wil voor iedereen.
Dat je 8000 keer hetzelfde herhaalt omdat we niet luisteren, en toch maar door blijft gaan.
Dank, dank, dankjewel dat je me iedere keer weer opnieuw laat zien wat liefde werkelijk is.
Ondanks dat ik tegen blijf sputteren. Ondanks dat ik eigenlijk zo ondankbaar en egoïstisch ben.
Je blijft altijd met liefde naar me kijken, of het nu een flinke schop is of een heerlijke knuffel.

Dankjewel voor al die uren, dagen, weken, maanden en jaren die je investeert om ons te gidsen naar het Goddelijke.

Ik hou zo veel van jou.

Emily

 

 

Een brief aan Carien, van Tobias

Lieve Carien,

Namasté,

Hoe schrijf je een brief aan iemand die je sprakeloos maakt, waar woorden tekort schieten?
Dit zal vast zijn wat jij iedere keer ervaart als je Satsang geeft en over het Goddelijke spreekt.
Vandaar dat je waarschijnlijk vaak in paradoxen spreekt.
Want ik ga nu ook mijn sprakeloosheid vertellen met de armoede van woorden.

Ik heb onbewust altijd gezocht naar een plek om te aarden, om thuis te komen.
Als kind weet ik nog dat ik zei dat geluk in jezelf zit en niet in externe dingen te vinden is.
Toch ben ik verdwaald geraakt in mijn gedachten en ben ik gaan zoeken bij vrienden, drugs en reizen.
Wanhopig op zoek naar rust, een thuis en een besef van iets groters dan mijzelf.

Toen kwam je op mijn pad en ik snapte er niks van, nog steeds niet eerlijk gezegd.
Ik ervaarde iets wat mij zo intrigeerde dat ik er bang van werd.
Ik ging de gekste verhaaltjes maken, maar toch bleef ik iedere keer terug komen.
Het blijft onduidelijk hoeveel je van mij houdt,
want iedere keer dat ik jou meer toelaat des te meer ik voel hoeveel je van mij houdt.

Dat jij je leven inricht om mensen als mij te helpen; je hele gezin meeneemt, risico’s neemt, investeert in tijd, geduld en aandacht.
voor mij blijft is dat onvoorstelbaar! Ik kan het gewoon niet bevatten als “ikje”.

Toch blijf ik nog strijden en met momenten mijn wanhoop, woede en frustratie op jou projecteren.
Hoe onredelijk, respectloos, egoïstisch en asociaal ik soms kan handelen, je blijft aan mijn zijde staan.
Je draagt mij als ik te zwak ben om verder te lopen,
je schopt me onderuit als ik boven mensen ga staan en je houdt van mij als ik mezelf verafschuw.

Ik kan niet begrijpen waarom je dit voor mij doet, waarom je zoveel liefde en energie in mij blijft steken en maar doorzet.
Dit wil ik dolgraag van jou leren.
Dat is een teken van liefde die ik niet ken en nooit gekend heb, maar wel wil ervaren en naartoe wil groeien, met jou!.
Met knikkende knieën wil ik vragen of ik op jouw bootje mag stappen,
Je hebt mij een thuis gegeven, een plek om te aarden, zelfrespect en heel veel liefde.

Onwijs dankbaar ben ik voor wat je al voor mij betekend hebt en ik ben buitengewoon benieuwd naar wat nog komen gaat.

Lieve Carien, ik wil van dit eiland af met mijn geslotenheid, zinloosheid, woede, verdriet en razernij.
Ik wil niet meer op de klippen blijven lopen als ik een stap waag naar iets groters dan mijzelf.
Ik wil bij jou in de boot stappen en de oceaan over, ik ben doodsbang om alle controle te verliezen maar dan maar!
Ik wil in jouw boot zitten en kijken waar het schip land.

dus “schipper mag ik overvaren, ja of nee?
Moet ik dan met geld betalen, ja of nee?”

Namasté lieve Carien,

Ik hoop ooit zo van jou te kunnen houden zoals je van mij houdt.

Tobias.

 

 

De moestuin

De moestuin

Voor iedereen die groene vingers heeft, of ze nog mag ontdekken kun je bij Carien aan de slag in de moestuin.
Het is een hele mooie plek geworden, uit het niets ontstaan.
Vol bewondering kijken we hoe de vruchten iedere dag een stukje groeien.

 


Het begon allemaal met kleine stekjes


Paprika’s, tomaten, pepers, watermeloen, pompoen en komkommers

En inmiddels kunnen we al oogsten.
D
e paprika’s, tomaten en watermeloenen zijn echt niet te evenaren, dat komt natuurlijk door de liefde op het terrein.
We zijn heel blij dat we de kans krijgen om te leren tuinieren en we komen al snel te weten wat wel en niet werkt.
Het is natuurlijk effe andere grond hier in Spanje en de zon is veel intenser.

 


Sla, bieslook, peterselie, basilicum, salie, munt en stevia

In het kruidenhuisje, is er ruimte om te mediteren.
De kruiden groeien als kool, de munt is niet bij te houden en de basilicum is de koning tussen de andere kruiden.
Bijna dagelijks worden ze bij geknipt zodat ze niet gaan bloeien en we hebben altijd verse kruiden bij het eten, heerlijk!

Door het goede weer genieten we langer van de kruiden en groenten.
Voor ons is het meer dan alleen een moestuin met wat groenten. Er groeit een stukje van onszelf hier, we geven het iedere dag liefde en aandacht en dat proef je!
We willen het liefst zo zelfvoorzienend mogelijk zijn, We maken en verkopen onze eigen sauzen w.o.: Sambal (drie verschillende sterkte/smaken), chilisaus, slasaus, pesto en tapenade.  

Ook de vijgenboom en amandelboom geven nu hun vruchten af, kortom. We hoeven bijna niet meer naar de supermarkt!.

Translate »

Stichting Carien - carien.org