Een brief aan Carien, van Milan

Lieve Carien,

Altijd sta je voor mij klaar, geeft me een schop onder mijn hol als het nodig is en steunt me door weer en wind

Sinds ik jou ontmoet, begin ik te zien dat er meer is dan alleen de wereld in mijn  hoofd en leer ik mijn hart kennen.
Hier was ik zonder jou nooit achter gekomen en was mijn leven lang van een ander geweest, bang, nep en verloren.
Je bent oprecht, goudeerlijk en recht door zee. Ik besef me hoe ontzettend zeldzaam dit is in de wereld.

Iedereen die op zoek is naar zijn of haar hart verdient een kans om deze reis te maken.
En als ik daar op wat voor manier dan ook bij kan helpen dan met alle liefde.

Voor het eerst in mijn leven begin ik dingen te doen die uit mijn hart komen, en niet omdat iemand mij dit opdraagt.
Zoals koken en de moestuin.
Je laat me hierin helemaal vrij en helpt me daar waar nodig.

Ik heb gestreden met je, je genegeerd, bang gespeeld en tegen je gelogen. Dat verdien je helemaal niet!
Het is een hele tocht op reis naar waarvan jij spreekt, maar zou het voor geen goud willen missen.

Eigenlijk snap ik er totaal niks van wat er gebeurt, maar ik wordt er niet minder van!
Langzaam, echt heel langzaam wordt jij mijn Anam Cara.
Voelen doe ik het zeker! hoe koppig en trots ik ook kan zijn.
Het is een enorme rijkdom om bij je te mogen leven.
Zoveel dank dat ‘t mag.

Nog een klein gedicht:

Ode aan de meester

Ik strijd                   jij lacht
Ik huil                     jij lacht
Ik ben boos            jij lacht
Ik lach                     jij lacht

Zo veel geduld en liefde heb je met mij, vanaf de eerste dag

Als ik luisterde met mijn hart, dan kon ik ‘t zien

Stond te vechten tegen altijd maar die lach

Ik hou van jou Carien

 

Veel liefs,

Milan

Een brief aan Carien, van Emily

Een brief aan Carien,

“zware confrontaties” , “moeilijke gesprekken”
Uren lang contact proberen te maken, maar het lukt niet omdat ik zoek zoek zoek.
Of alleen maar weerstand ervaar. Allemaal mind “ellende”
Te vaak vergeet ik nog wat je missie werkelijk is.
Maar beetje bij beetje vergeet ik je missie steeds minder vaak.
Ook al zit ik midden in de storm.

Jij gidst me juist door die storm heen en leert me om in het oog van de storm te staan,
En ‘m in stilte te aanschouwen.

Hééééééél langzaam leer je me hoe ik naar je moet luisteren,
Hééééééél langzaam dring je tot me door.
Ik bedoel dat ik heel langzaam leer, als het aan jou lag luisterde ik 10 jaar geleden al naar je.

Je vecht kei en kei hard(t) voor onze hartjes.
Na al die jaren prutsen en afzeiken door al die mensen, ga je nog steeds door…
Nog steeds sta je voor iedereen klaar die hun hart wil ervaren, ook al weet je dat ze (nog) niet helemaal willen.

Je zegt dat je geen geduld hebt, maar ik heb nog nooit iemand gezien met zo vreselijk veel engelen geduld.

Je hebt mij al zo veel laten inzien, ook al vond “ik” het op dat moment verschrikkelijk.
Dat waren en zijn levenslessen.

De liefde die ik voor je voel is oneindig. Dat is niet in woorden te omvatten.
Je bent puur en onveranderlijk en handelt puur en alleen vanuit liefde.
Dat moet ik gaan zien, echt zien.
Zodat ik met alle respect en nederigheid naar je kan luisteren

Het is echt niet te bevatten waarom ik nog naar die negativiteit van mijn eigen mind luister.
Wat er steeds weer voor zorgt dat ik een verbitterd, chagrijnig, doodsbang oud omaatje wordt.
Wie niks voor de mensen betekend heeft En de rug toekeert naar het het Goddelijke.
Egoïstischer dan dat kan volgens mij niet.

Terwijl als ik naar jou luister, écht ga luisteren met mijn hart.
Dan kan ik naast jou gaan staan en de boodschap die je uitdraagt verder helpen verspreiden.
En ook echt iets betekenen voor de mensen, iets achter laten in de wereld.
Dat we samen liefde zijn en uitstralen, met zijn allen.
Met zijn allen samen in je grote cruiseschip stappen en varen naar de gouden oever.
Dat klinkt toch mega gezellig!

Nu ik dit schrijf voel ik steeds meer respect voor jou, en je woorden die me gidsen naar het Goddelijke.
Alles wat ik nu schrijf dat heb je me laten inzien en ik heb het gevoel dat er zo veel meer is wat ik nog wil zeggen.

Ik wil niet meer respectloos met mijn mind reageren en strijden als je me aan het gidsen bent.
Dat klopt niet, dat kan niet meer, echt niet meer.
Het klopt totaal niet met wat mijn hart me verteld.
Ik moet echt mijn kop gaan houden en naar jou luisteren.
Jou toe laten, jouw woorden binnen laten komen en de mind laten voor wat het is.

Dank, dank, dank zo veel voor alle geduld, voor alle liefde en voor alle harde schoppen onder mijn eerste chakra.
Zo veel dank voor de ongekende toewijding die je hebt om al die hardnekkige ego’s te lijf te gaan en het licht te brengen naar iedereen.
Dank, dank, dank dat wij hier zo dichtbij kunnen en mogen zijn.

Dankjewel voor alle steun die je me geeft, dat je alleen maar het beste wil voor iedereen.
Dat je 8000 keer hetzelfde herhaalt omdat we niet luisteren, en toch maar door blijft gaan.
Dank, dank, dankjewel dat je me iedere keer weer opnieuw laat zien wat liefde werkelijk is.
Ondanks dat ik tegen blijf sputteren. Ondanks dat ik eigenlijk zo ondankbaar en egoïstisch ben.
Je blijft altijd met liefde naar me kijken, of het nu een flinke schop is of een heerlijke knuffel.

Dankjewel voor al die uren, dagen, weken, maanden en jaren die je investeert om ons te gidsen naar het Goddelijke.

Ik hou zo veel van jou.

Emily

 

 

Een brief aan Carien, van Tobias

Lieve Carien,

Namasté,

Hoe schrijf je een brief aan iemand die je sprakeloos maakt, waar woorden tekort schieten?
Dit zal vast zijn wat jij iedere keer ervaart als je Satsang geeft en over het Goddelijke spreekt.
Vandaar dat je waarschijnlijk vaak in paradoxen spreekt.
Want ik ga nu ook mijn sprakeloosheid vertellen met de armoede van woorden.

Ik heb onbewust altijd gezocht naar een plek om te aarden, om thuis te komen.
Als kind weet ik nog dat ik zei dat geluk in jezelf zit en niet in externe dingen te vinden is.
Toch ben ik verdwaald geraakt in mijn gedachten en ben ik gaan zoeken bij vrienden, drugs en reizen.
Wanhopig op zoek naar rust, een thuis en een besef van iets groters dan mijzelf.

Toen kwam je op mijn pad en ik snapte er niks van, nog steeds niet eerlijk gezegd.
Ik ervaarde iets wat mij zo intrigeerde dat ik er bang van werd.
Ik ging de gekste verhaaltjes maken, maar toch bleef ik iedere keer terug komen.
Het blijft onduidelijk hoeveel je van mij houdt,
want iedere keer dat ik jou meer toelaat des te meer ik voel hoeveel je van mij houdt.

Dat jij je leven inricht om mensen als mij te helpen; je hele gezin meeneemt, risico’s neemt, investeert in tijd, geduld en aandacht.
voor mij blijft is dat onvoorstelbaar! Ik kan het gewoon niet bevatten als “ikje”.

Toch blijf ik nog strijden en met momenten mijn wanhoop, woede en frustratie op jou projecteren.
Hoe onredelijk, respectloos, egoïstisch en asociaal ik soms kan handelen, je blijft aan mijn zijde staan.
Je draagt mij als ik te zwak ben om verder te lopen,
je schopt me onderuit als ik boven mensen ga staan en je houdt van mij als ik mezelf verafschuw.

Ik kan niet begrijpen waarom je dit voor mij doet, waarom je zoveel liefde en energie in mij blijft steken en maar doorzet.
Dit wil ik dolgraag van jou leren.
Dat is een teken van liefde die ik niet ken en nooit gekend heb, maar wel wil ervaren en naartoe wil groeien, met jou!.
Met knikkende knieën wil ik vragen of ik op jouw bootje mag stappen,
Je hebt mij een thuis gegeven, een plek om te aarden, zelfrespect en heel veel liefde.

Onwijs dankbaar ben ik voor wat je al voor mij betekend hebt en ik ben buitengewoon benieuwd naar wat nog komen gaat.

Lieve Carien, ik wil van dit eiland af met mijn geslotenheid, zinloosheid, woede, verdriet en razernij.
Ik wil niet meer op de klippen blijven lopen als ik een stap waag naar iets groters dan mijzelf.
Ik wil bij jou in de boot stappen en de oceaan over, ik ben doodsbang om alle controle te verliezen maar dan maar!
Ik wil in jouw boot zitten en kijken waar het schip land.

dus “schipper mag ik overvaren, ja of nee?
Moet ik dan met geld betalen, ja of nee?”

Namasté lieve Carien,

Ik hoop ooit zo van jou te kunnen houden zoals je van mij houdt.

Tobias.

 

 

De moestuin

De moestuin

Voor iedereen die groene vingers heeft, of ze nog mag ontdekken kun je bij Carien aan de slag in de moestuin.
Het is een hele mooie plek geworden, uit het niets ontstaan.
Vol bewondering kijken we hoe de vruchten iedere dag een stukje groeien.

 


Het begon allemaal met kleine stekjes


Paprika’s, tomaten, pepers, watermeloen, pompoen en komkommers

En inmiddels kunnen we al oogsten.
D
e paprika’s, tomaten en watermeloenen zijn echt niet te evenaren, dat komt natuurlijk door de liefde op het terrein.
We zijn heel blij dat we de kans krijgen om te leren tuinieren en we komen al snel te weten wat wel en niet werkt.
Het is natuurlijk effe andere grond hier in Spanje en de zon is veel intenser.

 


Sla, bieslook, peterselie, basilicum, salie, munt en stevia

In het kruidenhuisje, is er ruimte om te mediteren.
De kruiden groeien als kool, de munt is niet bij te houden en de basilicum is de koning tussen de andere kruiden.
Bijna dagelijks worden ze bij geknipt zodat ze niet gaan bloeien en we hebben altijd verse kruiden bij het eten, heerlijk!

Door het goede weer genieten we langer van de kruiden en groenten.
Voor ons is het meer dan alleen een moestuin met wat groenten. Er groeit een stukje van onszelf hier, we geven het iedere dag liefde en aandacht en dat proef je!
We willen het liefst zo zelfvoorzienend mogelijk zijn, We maken en verkopen onze eigen sauzen w.o.: Sambal (drie verschillende sterkte/smaken), chilisaus, slasaus, pesto en tapenade.  

Ook de vijgenboom en amandelboom geven nu hun vruchten af, kortom. We hoeven bijna niet meer naar de supermarkt!.

Een bezoek aan Carien’s Ashram in Spanje

Het begon met een eenvoudig appje van Carien: “Misschien breekt voor jou ook de tijd aan om naar mij toe te komen? Voor wat jij wil en vraagt is dieper contact nodig. X”. Diezelfde dag antwoordde ik: “Ja ik kom naar Spanje”, ik wist dat het nodig was. Het begin van een bijzondere reis.

Ik had in Nederland tijdens de Sangha’s al speciale momenten beleefd met Carien via Skype, ervaren dat de afstand er feitelijk niet toe doet als je open kunt staan voor haar als gids, maar het ‘openstaan’ is nog niet iets dat me heel goed af gaat. Tijd dus om me onder te laten dompelen in de energie van ISness die in Spanje veel beter voelbaar is, door de mooie plek, en door de fysieke nabijheid van Carien.

De vlucht vanuit Eindhoven verliep soepel. Ik werd op het vliegveld van Alicante ontzettend hartelijk begroet door Carien en haar zoon. Begroet? Nee, ik kreeg een dikke en vooral heel voelbaar liefdevolle knuffel, wát een ontvangst! Onderweg in de auto naar de Ashram raakten we al direct in gesprek over relaties en hoe onbewust veel mensen (inclusief ik zelf) daarin denken, voelen en handelen. De gesprekken met Carien zijn eigenlijk continue Satsangs en brengen veel inzicht.

Op het moment van aankomst bij de Ashram voelde ik meteen dat het een bijzondere energie heeft. Ik had foto’s gezien, verhalen gehoord maar nu zag en voelde ik zelf de prachtige “oase tussen de bergen”. En ik zag ook hoe er door Erwin en tuinman Maxime werd gewerkt om het nog mooier te maken, de stenen muur, de trappen, het pad naar de grote vlakte dat Emily had aangelegd…

Ik verbleef in het gastenverblijf, alles erop en eraan. Carien zei: je hebt tijd nodig om te ‘landen’. Ja, die tijd had ik nodig, want ik zat nog veel in mijn hoofd. Iets dat voor mij gedurende het verblijf wel regelmatig bleef terugkeren. “Alles wordt hier versterkt” zei Carien. Dat bleek vooral zo in de mooie Stilte-kamer alias Satsang-ruimte. Gedurende mijn ruime week van verblijf heb ik hier menig uurtje doorgebracht. Er waren serene momenten van stilte, maar ik heb ook zeer regelmatig mijn koppigheid ervaren. Alles wordt hier versterkt, je kunt niet om de waarheid heen…

Ik kan echt zeggen dat elke dag in Spanje bijzonder was. Het begint al met de dagelijkse seva (hartsklus), in mijn geval het bezemen van het terras. De eerste dagen zat ik nog heel veel mijn hoofd, telkens het opruimen van bladeren en zand, maar gaandeweg de week was er steeds meer stilte en contemplatie en voelde het bijna moeiteloos. Het gaat niet zozeer om het resultaat, maar om de liefde die voelbaar wordt als het met aandacht gebeurt, in mijzelf en in anderen.

Het voert te ver om in detail hier op te noemen wat er tijdens mijn gesprekken met Carien allemaal aan het licht is gekomen. Je weet ook niet van te voren wat er gaat gebeuren, Carien volgt waar ISness om vraagt. Heel veel levensthema’s zijn tijdens individuele Satsangs en oefeningen de revue gepasseerd en ik werd door Carien op een hele duidelijke, soms confronterende, vaak humoristische maar bovenal liefdevolle manier gegidst en aangespoord hiermee ook zelf aan de slag te gaan. Niet voor mijn ‘ik’, maar voor iets dat groter is dan mijzelf. Ik merkte dat stilte ervaren (het denken loslaten) en de band met je gids voelen hierbij onontbeerlijk is. Zonder dat is er geen oprecht zelfonderzoek en inzicht mogelijk, ook als ik weer terug in Nederland ben.

Eén moment wil ik kort delen: “Wil ik echt ISness ervaren en doen wat er voor nodig is?” was een belangrijke vraag. Om met een metafoor van Carien te spreken: Wil ik beneden aan de voet van de berg in het dorp blijven wonen (en op mijn eigen ego-manier blijven leven, denken dat ik een leven heb, zoals ik nu doe)? Of wil ik samen met mijn gids stap voor stap de berg beklimmen vanuit waar je gaandeweg een beter zicht hebt op alles (ISness ervaren)? De weg naar boven is niet gemakkelijk, maar ook niet zo moeilijk als mijn denken het vaak laat lijken. Het is voor mij erg verleidelijk om in het dal te blijven en die berg niet te willen beklimmen, maar iets in mij slaakte het uit: “Ik wil dit niet missen!”. Het zijn momenten als deze waarop ik mijn “call” begin te voelen. Het zorgt voor grond onder mijn voeten die mij motiveert om hiermee verder te gaan.

Ik wil op deze plek graag Erwin bedanken, reisgenoot op deze ontdekkingsreis naar het hart. Met Carien als gids en met elkaar als spiegel, representant en teamgenoot hebben we samen bijzondere ervaringen gehad. Iets dat lang vastzat in mij heb ik daardoor voor een groot stuk kunnen loslaten. Mede dankzij jou Erwin!

En o ja, voordat ik het vergeet: er was in de periode dat ik in Spanje was ook een hevige storm, die naast onweer en wind ook veel regen bracht. We hebben daarbij best wel geluk gehad, maar hier en daar was er door de natuur toch wat schade toegebracht aan het terrein. Wat me bijblijft is hoe aan het eind van de week iedereen op zijn eigen manier in rust moeiteloos heeft gewerkt om de schade te herstellen zodat de fijne energie op de Ashram weer voelbaar werd.

Zo, dit was mijn eerste reis naar Carien in Spanje: negen dagen, de tijd is omgevlogen. De meerwaarde van ter plekke aanwezig zijn is me duidelijk geworden. En ook hoe onvoorwaardelijk en vol overgave Carien letterlijk heel haar leven inzet om mensen te gidsen naar ontwaken, naar ISness. Niets, echt niets, is voor haar belangrijker dan dat! Het afscheid was ook weer allerhartelijkst, met dikke knuffels van Carien en haar gezin. En een enthousiast uitzwaaien, zowel in de vertrekhal zelf alsook vanaf de “spottersplek” nabij het vliegveld. Knotsgek zijn ze, maar dan wel met een groot hart…

Ik kom zeker terug naar Spanje. Voorlopig ga ik eerst met Carien’s aanwijzingen aan de slag in Nederland. Het is nu aan mij om haar meer en meer in stilte toe te laten en te leren luisteren, en te ervaren dat zij bij alles aan mijn zijde staat terwijl ik het leven tegemoet treed.

Lieve groet, Lucas

Translate »

Stichting Carien - carien.org